content image

ARINA  ART

This phantom sticky

Mijn Gedichten

content image

 

Hoe verzadigt een dag zich in overvloed?

Door een gelukzalige regen?

Hoe cirkels van spijs de velden vullen?

Door een gelukzalige zegen.

Wie is ons genadig, de douw op het land.

De wolken gebald in vuisten.

De zeeën die beuken, door mensen hand, tegen dijken en luiken.

Hoelang gedogen gelukzalige zegeningen, de mensen die tarten het lot.

De schamele kant van ons allen, verdorven in spot.

Zie daar de hand die wijst naar het volk.

Omhuld in vurige schichten.

Die wijst naar de tijd.

De dagen en nachten.

Die wijst naar de rijkdom, het smachten.

Vergaan in weergaloos geschater en zuchten.

Doch leven in kleuren bewust van zijn macht.

Het groen der dalen, de velden en fleur.

Gevoed door warmte, streling, zo zacht.

Aan hen, voor allen in gelukzalige kracht.

 

 

Arina

 

Het is nacht.

 

Sterren verschuilen hun glans.

De sneeuw dwarrelt in een sprankellende dans.

Het is nacht.

De gans zoekt zijn spoor in een wilde vlucht.

De dag zal ontwaken in een diepe, kille zucht.

Het is nacht.

Tot daar, de stralende zon, hij verwekt een nieuw uur.

Het ontvlamt in een zachtaardig en wit vuur.

Het wordt dag.

Een galmende lach, van een kind, zo blij.

Het kijkt door een ijzig koud raam, in de morgen die gloort.

Een vogel zweeft in een schaduw voorbij.

Het vertederd de ziel, het gesproken woord.

Het is dag.

Dat moment, dat serene zicht.

Gelijk het dansen, in een oase van schitterend licht.

De bomen verzadigd door kou en sneeuw gewicht.

Zij kraken en beven, doch zijn fier opgericht.

Maar de lach zal zich snel verschuilen.

De zon zal zijn licht verruilen.

Zo verschraalt en verstart het zicht.

In liefde, rust, en nachtelijk evenwicht.

 

Arina

content image